Pochodzenie 8 marca Międzynarodowego Dnia Pracujących Kobiet

W XIX wieku, wraz z szybkim rozwojem kapitalizmu, kapitaliści zatrudniali dużą liczbę kobiet do wykonywania tej samej pracy co mężczyźni, ale ich zarobki stanowiły zaledwie 1/2 lub 1/3 płac mężczyzn. Pracownice pracują szesnaście lub siedem godzin dziennie, bez dni odpoczynku i bezpieczeństwa pracy, a ich sytuacja jest bardzo tragiczna. 8 marca 1857 r. robotnice w Nowym Jorku zorganizowały protest przeciwko nieludzkiemu środowisku pracy, 12-systemowi godzin pracy i niskim płacom, ale zostały oblężone i rozpędzone przez policję. W marcu 1859 r. kobiety te zorganizowały swój pierwszy związek zawodowy. 8 marca 1908 roku 1500 kobiet maszerowało w Nowym Jorku, domagając się krótszych godzin pracy, wyższych zarobków, prawa do głosowania i zakazu pracy dzieci. Ich hasłem było „chleb i róże”; Chleb symbolizuje bezpieczeństwo ekonomiczne, a róża symbolizuje lepszą jakość życia. W maju Partia Socjalistyczna Stanów Zjednoczonych zdecydowała o ogłoszeniu ostatniej niedzieli lutego Narodowym Dniem Kobiet.
W sierpniu 1910 r. przedstawiciele 17 krajów wzięli udział w II Międzynarodowej Konferencji Reprezentantów Socjalistycznych Kobiet. Na spotkaniu Clara Caitkin, założycielka Komunistycznej Partii Niemiec i jedna z założycielek II Międzynarodówki, powszechnie uznawana „matka międzynarodowego ruchu kobiecego” i sekretarz II Międzynarodówki, zaproponowała Zgromadzeniu Ogólnemu, aby 8 marca, kiedy amerykańskie kobiety organizowały demonstracje, powinien zostać ustanowiony Międzynarodowym Dniem Kobiet, aby zjednoczyć i zmobilizować większość pracujących kobiet na całym świecie przeciwko wojnie, uciskowi i wyzwoleniu. Wniosek został jednogłośnie przyjęty. Jednocześnie na konferencji przedstawiono propozycje wprowadzenia ośmiogodzinnego systemu pracy, równej płacy za równą pracę, ochrony kobiet i ochrony pracy dzieci. Delegaci na spotkaniu powiedzieli, że 8 marca każdego roku kobiety we wszystkich krajach będą zdeterminowane, by walczyć o równe prawa wszystkich kobiet i „walczyć o pokój na świecie za wszelką cenę i poświęcenie”.
W 1911 roku, kiedy obchodzono pierwszy Międzynarodowy Dzień Kobiet, robotnice w Niemczech, Austro-Węgrzech, Danii, Stanach Zjednoczonych i innych krajach zorganizowały demonstracje z okazji pierwszego Międzynarodowego Dnia Kobiet. W różnych zgromadzeniach uczestniczyło ponad milion kobiet i mężczyzn. Oprócz prawa do głosowania i pełnienia funkcji publicznych zgromadzenie domagało się również przyznania kobietom prawa do pracy, prawa do szkolenia zawodowego oraz prawa do położenia kresu dyskryminacji kobiet w miejscu pracy. Rosjanki zdecydowały się zorganizować strajki i demonstracje w ostatnią niedzielę lutego 1913 r., aby uczcić swój pierwszy Międzynarodowy Dzień Kobiet. Kobiety z innych części Europy również zorganizowały wiec około 8 marca następnego roku, aby wyrazić swój protest przeciwko wojnie lub solidarność z „siostrami”.
Po raz pierwszy Chinki upamiętniły dzień 8 marca w 1924 r. Pod przywództwem KPCh pracujące kobiety w Kantonie połączyły siły z uciskanymi kobietami ze wszystkich środowisk, aby zorganizować spotkanie upamiętniające. Konferencja wyjaśniła znaczenie upamiętnienia Dnia 8 marca, potępiła podwójny ucisk kobiet przez feudalizm i imperializm oraz wezwała kobiety do powstania do rewolucji. Na konferencji wysunięto takie hasła, jak obalenie imperializmu, obalenie watażków, równe wynagrodzenie za równą pracę, domaganie się ochrony pracy dzieci, kobiet w ciąży, zakaz narzeczonych dzieci, zakaz poligamii, zakaz służących i konkubin, zniesienie systemu prostytucji, ustanowienie dziecka prawa opiekuńczego i dążenie do wyzwolenia kobiet. Po spotkaniu odbyła się demonstracja. Po 1925 roku w większych miastach stopniowo prowadzono działania upamiętniające Festiwal 8 Marca. W 1949 roku Centralny Rząd Ludowy Chin postanowił wyznaczyć 8 marca Dniem Kobiet. W tym dniu kobiety w całym kraju miały półdniowe wakacje, aw całym kraju odbywały się różne formy obchodów upamiętniających.
Organizacja Narodów Zjednoczonych zaczęła obchodzić Międzynarodowy Dzień Kobiet w 1975 roku, uznając tradycję dążenia zwykłych kobiet do równego udziału w życiu społecznym. W 1997 roku Zgromadzenie Ogólne przyjęło rezolucję wzywającą każdy kraj do wybrania dnia w roku, który zostanie ogłoszony Światowym Dniem Praw Kobiet ONZ i Światowym Dniem Pokoju, zgodnie z własną historią i tradycyjnymi zwyczajami narodowymi. Inicjatywa Organizacji Narodów Zjednoczonych ustanowiła krajowe ramy prawne dla osiągnięcia równości płci i podniosła świadomość społeczną co do pilnej potrzeby poprawy statusu kobiet we wszystkich aspektach.